My Travel Secret ...
Azië Indonesië

Een bijzondere ontmoeting: Willie Smits, orang-oetan beschermer

Willie Smits, voor veel mensen zal deze naam niet zo heel veel zeggen. Voor mij is Willie Smits een held! Wie is hij precies? Willie Smits is een bosbouwkundig ingenieur, microbioloog, natuurbeschermer, dierenactivist en sociaal ondernemer, geboren in Brabant en tegenwoordig staatsburger van Indonesië en woonachtig in Tomohon, Sulawesi. Voor mij persoonlijk is hij vooral dé Nederlander die zich in Indonesië  inzet tegen het uitsterven van de orang-oetan en andere diersoorten en alternatieven zoekt voor het ontbossings-en klimaatprobleem ten gevolge van palmolie. Van dit soort mensen zouden er meer moeten zijn, want als we met z’n allen niks doen, is de orang-oetan binnen een aantal jaar uitgestorven en zal Indonesië veranderen in één grote palmolieplantage.

 

Willie Smits

 

De eerste keer dat ik van Willie Smits hoorde, was begin de jaren ’00, toen de Stichting BOS (Borneo Orangutan Survival Foundation in 1991 opgericht door Willie Smits) een m² project startte waarbij je regenwoud kon beschermen door stukken grond te “kopen”. Ik weet nog dat de Bijenkorf ook mee deed aan deze actie en dat je d.m.v. een prijsvraag een reis naar Borneo kon winnen. Wild enthousiast was ik! Ik was in die tijd erg geïnteresseerd in natuurbescherming, met name in Azië en was vooral gefascineerd door de orang-oetan. Helaas won ik de prijsvraag niet, maar doordat ik me meer was gaan verdiepen in Borneo, de orang-oetan en het werk van Willie Smits, wist ik wel zeker dat ik hier ooit naar toe zou gaan.

 

De eerste keer dat ik samen met mijn vriend richting Azië ging, was in 2003. Het werd Borneo, maar dan wel het Maleisische deel. Dit was de eerste keer dat ik orang-oetans in het wild zag en, heel cliché, het was echt een ervaring om nooit te vergeten! Enkele jaren later gingen we 3 maanden op reis, weer richting Azië en bezochten we o.a. Sumatra. Geweldig vond ik het om hier in de jungle te lopen, op zoek naar wilde dieren, waaronder orang-oetans. Dat we lek geprikt werden door de muggen en slapeloze nachten hadden doordat we op een matje van net 1 centimeter dik moesten slapen, nam ik voor lief, ik genoot met volle teugen. Toen ik na deze trip weer was terug in Nederland, zat ik op een zondagavond samen met mijn vriend op de bank, voor de tv. Mijn vriend zat te zappen, toen er plots een fragment van het tv programma De Reünie voorbij kwam. Ik vroeg mijn vriend terug te gaan naar dit programma, want ik was er van overtuigd dat ik Willie Smits in deze klas zag zitten. Hij geloofde het natuurlijk niet, maar ik had gelijk ;-) Willie vertelde over een project dat hij in Sulawesi had opgezet, het Tasikoki Wildlife Centre. Hier worden dieren opgevangen die in beslag genomen zijn, veelal ten gevolge van illegale wildlife handel. Ook vertelde hij dat ze voor dit project op zoek waren naar vrijwilligers. Dat wilde ik ook! Maar ja, ik was net terug van een reis van 3 maanden en mijn vakantiedagen waren voorlopig op, dus ik moest weer aan het werk. Wel werd Tasikoki het doel voor mijn volgende reis.

 

In januari 2013 was het zo ver, ik vertrok richting Sulawesi om een maand vrijwilligerswerk te gaan doen bij Tasikoki. Voor het eerst stapte ik helemaal alleen in het vliegtuig, doodeng vond ik het. Terwijl ik door de gang van het vliegtuig loop, op zoek naar mijn stoel, zie ik ineens Willie Smits zitten! Een groter toeval bestaat niet aangezien Willie al meer dan 20 jaar in Indonesië woont. Ik schrik er van en weet me geen houding te geven. Ik ben iemand die graag voorbereid is op dit soort ontmoetingen, maar ja, je hebt nou eenmaal niet alles zelf in de hand ;-) Niks zeggen is geen optie, dus ik spreek hem aan en vertel hem dat ik onderweg ben naar Tasikoki. “Dat is toevallig”zegt hij “Ik ook!” We blijken dezelfde aansluitende vlucht van Singapore naar Manado te hebben en spreken af elkaar op Singapore airport te treffen en dan samen verder te reizen. Hoe gaaf is dat? In Singapore regelt Willie dat we naast elkaar in het vliegtuig komen te zitten en belt bij naar Tasikoki om door te geven dat de chauffeur mij niet op hoeft te komen halen, ik kan immers gewoon met hem mee daar naar toe.

 

Willie Smits

 

Het leukste aan deze ontmoeting was voor mij de quality-time die ik ineens had met iemand waar ik enorm veel respect voor heb. Ik kon vragen wat ik wilde en ik luisterde aandachtig naar de verhalen die hij had meegemaakt en welke plannen hij had voor de toekomst. In de taxi van Manado airport naar Tasikoki zat hij uitvindingen die in zijn hoofd zaten op papier uit te tekenen. Voor mij zag het er super ingewikkeld uit, maar Willie vertelde met zo veel enthousiasme wat hij er precies mee wilde bereiken, dat het zelfs voor mij ineens simpel leek. Een paar dagen later nam hij mij en de andere vrijwilligers van Tasikoki mee voor een rondleiding in de Masarang palmsuiker fabriek in Tomohon. Een project bedacht en uitgewerkt door Willie zelf. Hij heeft er zelfs patent op. Het was ontzettend interessant te zien wat zo’n suikerpalm kan betekenen voor Indonesië. Door middel van herbebossingsprojecten worden suikerpalmen geplant in een divers regenwoud, samen met gewassen zoals fruitbomen, bamboe en koffie. De opbrengst die het uiteindelijk oplevert gaat naar de lokale bevolking en dat is in het geval van de suikerpalm niet alleen palmsuiker, maar ook zo’n 60 andere producten waaronder bio-ethanol, bio-plastics, oersterke vezels voor bv dakbedekking, medicijnen en hout van goede kwaliteit. In de fabriek zagen we met eigen ogen dat er werkelijk niks van de boom verspilt wordt, alles wordt hergebruikt. Ongelofelijk maar waar!  Voor meer informatie check deze video.

 

Voor meer informatie over het werk van Willie check:

 

Stichting Masarang

Stichting orang-oetan rescue

 

Willie Smits

Willie met Laura, Sambodja Lestari Borneo. © Cees Bosveld

 

 

 

You Might Also Like...

6 Comments

  • Reply
    Saskia
    27 augustus 2016 at 13:28

    Wat bijzonder!

    Ik ken stichting BOS ook al heel lang. Mijn man heeft jarenlang vrijwillig in de Apenheul gestaan om m2 te verkopen en donateurs te werven. Op onze bruiloft hebben we iedereen als bedankje een m2 gegeven en was Stichting BOS aanwezig om een schenking van ons aan te nemen (dat deden we ipv cadeaus krijgen). Helaas nog nooit de oerang oetans in Indonesië bezocht, wie weet ooit….

    • Reply
      Sigrid
      27 augustus 2016 at 14:39

      Heeej Saskia, wat onzettend leuk zeg!! En wat een super idee om iedereen een M² oerwoud te geven. Dat zouden meer mensen moeten doen ;-) Tegenwoordig is het niet meer stichting BOS, maar orang-oetan rescue, die in de Apenheul staan. Ook weer zo’n prachtig initiatief van Willie. X

  • Reply
    Lotte - scratchingmymap
    28 augustus 2016 at 19:38

    Wat een bijzondere ontmoeting seg! Moet indrukwekkend en geweldig tegelijk zijn om een van je persoonlijke helden te ontmoeten. :-)

    • Reply
      Sigrid
      30 augustus 2016 at 06:29

      Ja gaaf he? Stond helemaal te trillen op mn benen haha ;-)

  • Reply
    Sabine
    30 augustus 2016 at 12:48

    Wat bijzonder deze ontmoeting! En ook bijzonder deze persoon en jij die zo begaan is met de natuur en leven van deze dieren. Veel bewondering voor!

  • Reply
    Yvonne
    14 september 2016 at 15:16

    Wat speciaal, deze ontmoeting. Ik moet zeggen dat ik zelf nog nooit van Willie Smits gehoord had, maar kan me voorstellen dat hij voor jou een soort van BN-er is. :) En uhm… dat lekgeprikt door muggen en dat matje van 1 cm dik zetten me wel aan het denken. Dit soort jungle ervaringen lijken mij heeeel gaaf, maar ik betwijfel of het plezier voor onze kids gaat opwegen tegen het ongemak. Had mij zelf alleen bedacht dat de bloedzuigers iets was om rekening mee te houden, maar moet eerst maar eens wat uitgebreider onderzoek doen denk ik. :)

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.